Hiç Bir Şey Göründüğü Gibi Değildir !

Bir trende başlıyor öykümüz.

 

 

Kadın elinde okumayı planladığı dergi ve gazeteleriyle yerine oturdu. Az  sonra aynı kompartımana yanında üç küçük çocukla bir adam bindiğinde, içinden  geçen ilk düşünce “Eyvah!” oldu. Kafası şişecekti az sonra. Üstelik keyfini  çıkara çıkara dergi okuma hayali suya düşmüştü… Tren hareket etmeye  başladığında, çocuklar da cıva yutmuş gibi bir koltuktan diğerine hoplayıp  zıplamaya başlamışlardı bile.

 

 

Kadın içinden düşünceler üretmeye başladı.  “Ne kadar ilgisiz bir baba!” diye geçirdi içinden, “Çocuklar treni yıksalar  umurunda olmayacak!” Adam ise o sırada gözleri uzaklara dalmış, sanki bedeni  orada ama ruhu çoktan bedenini bırakıp gitmiş gibiydi… Neden sonra kadın  dayanamadı. Örgüsünü öremiyordu, kafası şişmişti, üstüne eteklerini çekiştiren  çocuklar canını çok sıkmıştı…

 

Adama “Acaba.” dedi, “Bu çocuklara ne zaman  ‘dur’ diyeceksiniz?”

 

 

Adam silkindi ve “Affedersiniz, çocuklardan  rahatsız olduğunuzun farkındayım ama ne diyeceğimi bilemiyorum.” dedi. “Annelerini dün kaybettik, anneme bakılmaları için götürüyorum ve inanın  ne diyeceğimi bilemiyorum…” 

 

O andan sonra kadın için zaman durdu. Kime  kızsındı artık? Nasıl da yargılayıvermişti “Şımarık çocuklar!” diyerek, “Ne  biçim duyarsız adam!” diyerek. Oysa şimdi kendisini affedebilmesi için kaç zaman  geçecekti kim bilir?

 

 

O kadın o gün bu gündür kendisini affetmeye  çalışıyor..

 

 

Hayatta diğerini yargılamaya o kadar hazır bekliyoruz ki gördüklerimizden yola  çıkarak hemen karşımızdakini acımasızca yargılıyoruz. Sonuç ise her zaman bizim  gördüğümüzden çok başka çıkıyor. 

 

Linkback: http://www.kirmizigulfm.com/forum/kisisel-gelisim-ve-psikoloji/hic-bir-sey-gorundugu-gibi-degildir-t2038.0.html